Rockwave...Δεινόσαυροι

Σόρρυ απ τους έλληνες fans των Metallica, Robert Plant, Europe, Dio, Black Sabbath αλλά η σύνθεση του φετινού Rockwave αποτυπώ-νει πολύ ανάγλυφα την συναυλιακή πραγματικότητα στην Ελλάδα. Το φετινό φεστιβάλ θα ήταν ιδανικό να πάει κάποιος αν γίνονταν πρίν 20 με 30 χρόνια αλλά στην Ελλάδα ως γνωστόν ζούμε στην εποχή των παγετώνων όσον αφορά τις συναυλίες.

Σέβομαι τον Robert Plant αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορέι να πιάσει έστω και στο ελάχιστο το feeling των live των Led Zeppelin 30 χρόνια μετά την διάλυση τους.Να πάω να δω ποιόν;Τον Chris Cornell;Τον θαύμαζα σαν τραγουδιστή των Soundgarden αλλά εδώ και αρκετά χρόνια έχει αρχίσει να ξεθωριάζει μαζί με την φωνή του που κάποτε "τα έσπαγε" κανονικά και με τον νόμο.Ίσως πήγαινα να ακούσω μια ακόμη απέλπιδα προσπάθεια του να πιάσει τις νότες του "Blαck Hole Sun" και αυτό για καθαρά συναισθηματικούς λόγους αλλά να δώ πριν απ αυτόν τους νεκραναστημένους Europe;I don't think so...

Για τα metal συγκροτήματα δεν εκφέρω γνώμη γιατί δεν ασχολούμαι με το αντικείμενο αλλά να παίζουν οι My Dying Bride την ίδια μέρα με τους Metallica μου ακούγεται πολύ άκυρο.Πάρα πολύ άκυρο.

Αυτά τα ολίγα.

Υ.Γ.: Μια που μιλάμε για συναυλίες,ένας απ τους λόγους που θα μισώ για πάντα τον ελληνικό στρατό έιναι γιατί εξαιτίας της θητείας μου έχασα την μεγαλύτερη συναυλία της 10ετίας και το μοναδικό ίσως live που περίμενα τόσα πολλά χρόνια,δηλαδή τους Pearl Jam.Δυστυχώς όταν ο Eddie τραγούδαγε το "Alive" στο ΟΑΚΑ εγώ ήμουν "Dead" στην σκοπιά...

To εξπρές της...μετάνοιας

Σχεδόν 30 χρόνια(29 για την ακρίβεια) μετά το επικό φίλμ του άγγλου Άλαν Πάρκερ "Το εξπρές του μεσονυκτίου",το πραγματικό πρόσωπο η ιστορία του οποίου περιγράφεται στην ταινία,γκρεμίζει τον μύθο που δημιουργήθηκε γύρω απ την ταινία για την αγριότητα των τουρκικών φυλακών.

Βασισμένη στο βιβλίο του αμερικανού Billy Hayes,η ταινία κατα-γράφει την περιπέτειά του.Λίγο πρίν αναχωρήσει από την Κωνστα-ντινούπολη για την πατρίδα του συλλαμβάνεται για κατοχή χασίς και αφού καταδικάζεται σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση οδηγέιται στις φυλακές Sağmalcılar.Λίγο πριν ολοκληρώσει την ποινή του μια έν-σταση της πολιτικής αγωγής που ζητούσε να καταδικαστέι για εμπό-ρια και όχι για κατοχή μετατρέπει την ποινή σε 30 χρόνια.Τελικά στις 4 Οκτωβρίου του 1975 καταφέρνει να αποδράσει περνώντας τα ελληνοτουρκικά σύνορα.Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας περιγρά-φει την κόλαση των τουρκικών φυλακών οι οποίες παρουσιάζονται σαν μεσαιωνικά μπουντρούμια στα οποία κυριαρχεί η βρωμιά και η παράνοια,με φριχτά βασανιστήρια και ξύλο στους κρατουμέ-νους.Πολύ λίγες ταινίες έιχαν τόσο αρνητική επίδραση στην εικόνα μια χώρας στο εξωτερικό όσο το "Εξπρές του μεσονυκτίου" που ακόμη και σήμερα θεωρείται ένας από τους βασικούς λόγους της όχι και τόσο καλής εικόνας της Τουρκίας στο εξωτερικό.

Ο Hayes, τον οποίο στη ταινία έιχε υποδυθέι με μοναδικό τρόπο ο Brad Davis (φώτο αριστε-ρά),που έφυγε απ τη ζωή το 1991 χτυπημένος από τον ιο του AIDS, με δηλώσεις του προσπάθησε να διαφοροποιήσει την εικόνα της Τουρκί-ας από αυτή που αναδύεται μέσα από την ταινία.Στα 56 του σήμερα,ζεί στο Los Angeles και πρόσφατα έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την indie ταινία "Cock & Bull Story.Μεταξύ άλλων δήλωσε οτι "Ιστορίες σαν την δική μου θα μπορούσαν να συμβούν σε πολλές άλλες χώρες εκτός της Τουρκίας" ενώ για την ταινία σχολιάζει οτι "Παρουσιάζει όλους τους τούρκους σαν τέρατα.Μου άρεσε η ταινία αλλά δεν εμφανίζει ούτε ένα καλλο τούρκο και πιστέψτε με υπήρχαν αρκετοί ακόμη και στη φυλακή".Όσο για το αν θα ταξίδευε ξανά στην Τουρκία είπε : "Θα μου άρεσε πολύ να ξαναπήγαινα εκεί. Αγάπησα πραγματικά αυτή την χώρα-εκτός από τα πέντε χρόνια που πέρασα στη φυλακή και εκτιμώ πολύ τους τούρκους".Πάντως για πολλά χρόνια ο Hayes ήταν καταζητούμενος στην Ευρώπη.Η τουρκι-κή αστυνομία έδωσε το όνομα του ως καταζητούμενου στην Ιντερπόλ όχι μόνο όταν απέδρασε αλλά επίσης και όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο του αλλά και η ταινία.Το ένταλμα έληξε πρίν πέντε χρόνια αλλά ο Hayes είναι διστακτικός για να πάει στην Τουρκία:"Αναμ-φίβολα η ταινία άλλαξε όλη την εικόνα του τουρισμόυ στη Τουρκία. Αν και θα ήθελα πολύ να ξαναπάω εκεί φοβάμαι τις αντιδράσεις από τους ανθρώπους που έχασαν τις δουλειές τους ή χρεοκώπησαν εξαιτίας της ταινίας.Είναι άδικο γιατί η αρνητική εικόνα της ταινίας επηρέασε ανθρώπους που δεν έιχαν σχέση με όσα έζησα εγώ εκεί"

Πάντως το πάθημα του Hayes δεν φένεται να έγινε μάθημα για τους αμερκανούς που επισκέπτονται χώρες του εξωτερικού καθώς κάθε χρόνο συλλαμβάνονται κατά μέσο όρο 1.000 αμερικανοί για κατοχή και προσπάθεια εξαγωγής ναρκωτικών.Αν και οι περισσότεροι αφή-νονται ελεύθεροι σήμερα υπάρχουν 1.600 αμερικανοί σε φυλακές του εξωτερικού,πολύ συχνά σε συνθήκες παρόμοιες με αυτές που αντιμετώπισε ο Billy Hayes...

Pitchfork Festival 2007

Το καλοκαίρι ενδείκνυται και για άλλές δραστηριότητες εκτός από άραγμα στην παραλία μέχρι τελικής πτώσεως.Μια από αυτές τις δραστηριότητες είναι και τα μουσικά φεστιβάλ ανα τον κόσμο και κυριώς σε Αγγλία και Αμερική.Ένα από αυτά,το Pitchfork Festival, λαμβάνει χώρα στο Union Park του Σικάγο στις 13-14 και 15 Ιουλί-ου.H πρώτη μέρα,που είναι και η πιο ενδιαφέρουσα από τις τρείς, συνδιοργανώνεται σε συνεργασία με το πασίγνωστο All Tomorrow's Parties festival.Στην πρώτη μέρα συμμετέχουν τρία ονόματα που θα παίξουν ένα άλμπουμ τους ολόκληρο.Οι Sonic Youth το αριστού-ργημα τους "Daydream Nation",ο ράππερ RZA το LP "Liquid Swords" και οι Slint το "Spiderland".Όσο για τις υπόλοιπες 2 μέρες τα ονό-ματα που ξεχωρίζουν είναι οι Cat Power, Iron & Wine, Clipse, New Pornographers, De la Soul και Klaxons.Από την άλλη,ένας πολύ καλός λόγος για να μην πάτε στην δεύτερη μέρα έιναι η εμφάνιση της βρωμερής και τρισάθλιας Yoko Ono!

Αναλυτικά το πρόγραμμα περιλαμβάνει :
Σάββατο 14 Ιουλίου :

Yoko Ono, Cat Power and Dirty Delta Blues, Clipse, Mastodon, Iron and Wine, Girl Talk, Grizzly Bear, Voxtrot, Battles Califone, The Twilight Sad, Fujiya & Miyagi, Oxford Collapse, Dan Deacon, Beach House, William Parker Quartet, Professor Murder, Ken Vandermark's Powerhouse Sound

Κυριακή 15 Ιουλίου :

The New Pornographers, Stephen Malkmus, De La Soul, Of Montreal, Jamie Lidell, The Sea and Cake, Junior Boys, The Field, Cadence Weapon, The Cool Kids, Klaxons, Nomo, Deerhunter, The Ponys, Menomena, Craig Taborn's Junk Magic, Brightblack Morning Light, Fred Lonberg-Holm's Lightbox Orchestra

Αν και το Σικάγο δεν θα βρείτε ηλιοκαμμένες παραλίες και φρα-πόγαλα για chill out, η ευρύτερη περιοχή του MIchigan έχει ουκ ολί-γες λίμνες,χωρίς να γνωρίζω αν επιτρέπεται το κολύμπι σε αυτές η όχι λόγω τεράτων τύπου Λοχ Νες!Anyway,όσοι πιστοί προσέλθετε...

The American Dream...

Ο κινηματογραφικός μου οίστρος καλά κρατεί(τρέμε Τιμογιαννάκη!!!)και το επόμενο post είναι αφιερωμένο σε μια απ τις αγαπημένες μου ταινίες.Δεν την έχω δεί πολλές φορές (για την ακρίβεια μία φορά την έιδα πριν 3 χρόνια αν θυμάμαι καλά στην εκπομπή "Κινηματο-γραφική Λεσχη" στην κρατική τηλεόραση με τη γνωστή cult μορφη που έχει για παρουσιαστή) αλλά ήταν η μια αυτή φορά ήταν αρκετή για να μπέι στο προσωπικό μου κινηματογραφικό πάνθεον. Το "Stroszek" γυρίστηκε το 1977 από τον γερμανό σκηνοθέτη Werner Herzog.Το σενάριο γράφτηκε σε τέσσερις(!)μέρες ενώ τα γυρίσματα έγιναν στο Βερολίνο και σε δύο πόλεις του Wisconsin. Εκτός από τους τρείς πρωταγωνιστές της ταινίας οι υπόλοιποι δεν ήταν επαγγελματίες ηθοποιοί.Όχι δηλαδή πως αυτός που έπαιξε τον ήρωα της ταινίας έιχε τελειώσει καμία δραματική σχολή.Έγινε στην πορεία ηθοποιός.Πρόκειται για τον Bruno Schleinstein γνωστο και ως Bruno S.Γεννήθηκε το 1932 ως ανεπιθύμητος καρπός της συνεύ-ρεσης μιας γερμανίδας πόρνης με κάποιον πελάτη της.Το πολύ ξύλο που έτρωγε μικρός είχε σαν αποτέλεσμα να περάσει αρκετό μέρος της ζωής του σε διάφορες ψυχιατρικές κλινικές.Το 1970 τον εντόπισε ο Hertzok και από μουσικό του δρόμου τον έκανε αυτοδίδακτο ηθοποιό και εγραψε τον ρόλο της ταινίας ειδικά γι αυτόν.Ο Bruno Stroszek(τον οποίο υποδύεται ο Schleinstein) είναι ένας street musician που ζει στο Βερολίνο.Αφού αποφυλακίζε-ται μετά από τη σύλληψη του για απρεπή συμπεριφορά λόγω αλκοολισμού με την προτροπή να κόψει το ποτό,αυτός δεν χά-νει ευκαιρία να πάει στο γνωστό του μπαρ,όπου συνα-ντά την Eva(την οποία παίζει η Eva Mattes),μια πόρνη που ταλαιπωρείται απο τους "προστάτες" της.Ο Stroszek της προσφέρει κατάλυμμα στο σπίτι του αλλά σύντομα οι νταβατζήδες της Eva το ανακαλύπτουν και τον κάνουν ασήκωτο απ το ξύλο.Απελπισμένοι από την κατάσταση ο Bruno και η Eva αποφασίσουν να μετανα-στεύσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες με την βοήθεια του αλλοπρό-σαλλου ηλικιωμένου γείτονά τους Scheitz (τον οποίο παίζει ο Clemens Scheitz),ο οποίος έχει αποφασίσει να μετακομίσει στο Wisconsin για να μείνει με τον αμερικανό ανηψιό του.Εκεί ο Stroszek πιάνει δουλειά σαν μηχανικός και η Eva σαν σερβιτόρα ενώ ο Scheinz αποφασίζει να εντρυφήσει στα μυστικά του υπνωτισμού.Το ζευγάρι αγοράζει ένα τροχόσπιτο για κατοικία παίρνωντας δάνειο απο μια τράπεζα και εκεί αρχίζουν τα άσχη-μα.Η αδυναμία τους να πληρώσουν τις δόσεις κάνει την τράπεζα να τους απειλεί με κατάσχεση του "σπιτιού". Ο Stroszek αρχίζει το προσφιλές του χόμπυ,δηλαδή να μεθοκοπάει ενω η Eva ξαναπέφτει στην πορνέια προσ-παθώντας να αυξήσει το εισόδημά της.Τελικά τον εγκαταλείπει ορι-στικά φεύγοντας με μερικούς φορτηγατζήδες με προορισμό το Vancouver. Έτσι ο Stroszek και ο Scheinz μένουν άγνωστοι μεταξύ αγνώστων καθώς δεν γνωρίζουν την γλώσσα(μόνο η Eva μιλούσε αγ-γλικά) ενώ μετά από λίγο ο εκπρόσωπος της τράπεζας καταφθάνει με το έγγραφο για την κατάσχεση το οποίο ο Stroszek υπογράφει αμέσως χωρίς να γνωρίζει για τι ακριβώς πρόκειται καθώς δεν καταλαβαινε γρί αγγλικά.Το τροχόσπιτο βγαίνει σε δημοπρασία και η καταστροφή ολολκληρώνεται.Πιστεύοντας πως πρόκειται για συνομωσία οι 2 άδρες αποφασίζουν να αντιδράσουν δυναμικά.Αφού βρίσκουν την τράπεζα κλειστή ληστεύουν ένα παρακείμενο κουρείο με την απειλη όπλου και ξοδεύουν την λεία πηγαίνοντας να ψωνί-σουν σε ένα μπακάλικο!Η αστυνομία καταφθάνει συλλαμβανοντας τον Scheinz αλλά αφήνει ελεύθερο τον Stroszek, που γυρνάει στο γκαράζ που δουλεύει μαζί με το όπλο και μια κατεψυγμένη γαλο-πούλα από το μπακάλικο. Κλέ-βει ένα σαραβαλιασμένο φορτη-γάκι που υπήρχε εκεί και αφού το γεμίζει με μπύρες φεύγει με άγνωστο προορισμό.Όταν το φορτηγάκι τα"φτύνει"ο Stroszek συναντά έναν γερμανόφωνο ιδιο-κτήτη εστιατορίου στον οποίο αφηγείται την ιστορία του δεχόμενος ένα δωρεάν γεύμα στο εστι-ατόριό του.Στη συνέχεια περνάει στην απέναντι πλευρά του δρόμου που βρίσκεται ένα τουριστικό πάρκο και ανεβαίνει σε ένα τελεφερίκ πάντα μαζί με την παγωμένη γαλοπούλα του.Όταν εξαφανίζεται απο το πλάνο ακούγεται ένας πυροβολισμός (που υπονοεί την αυτοκτονία του) ενώ η ταινία κλείνει με το πλάνο μιας ειδικά εκπαιδευμένης κό-τας να χορέυει μέσα σε μία γυάλα!Κάπως έτσι τελειώνει και το αμερι-κάνικο όνειρο του φτωχού Stroszek το οποίο ο Herzog απεικόνισε με άκρως δραματικό αλλά και κωμικοτραγικό ταυτόχρονα τρόπο.Παρό-μοιο με αυτόν του Vincent Gallo στο πιο γνωστό "Buffalo '66".

Αν σας κέντρισα το ενδιαφέρον και δεν έχετε δεί την ταινία, τσεκάρετέ την.Αξίζει τον κόπο.

Nirvana Memorial

Η σχέση μου με τους Nirvana είναι αρκετά ιδιαίτερη.Δεν υπάρχει κάποιο άλλο συγκρότημα για το οποίο θα σκεφτόμουν να δώσω 40 και 50 ευρώ για να αγοράσω ένα κακής ποιότητας bootleg που μόνο συλλεκτική αξία έχει.Στην περίπτωση των Nirvana το έχω κάνει ουκ ολίγες φορές χωρίς να το μετανιώσω καθόλου.Το αντίθετο μάλιστα αφού συνεχίζω να ψάχνω με μανία όσα bootlegs δεν υπάρχουν στην συλλογή μου και έχουν κυκλοφορήσει ανα τον κόσμο.Όταν είσαι μικρός και τα λεφτά δεν τρέχουν απ τις τσέπες των γονιών σου χρειάζεται να θυσιάσεις κάποια πράγματα που χρειάζονται χρήμα για να ασχοληθείς με κάποια άλλα. Όταν πήγαινα στο σχολείο θυσίαζα μερικές απο τις βόλτες στα ηλεκτρονικά παιχνίδια ή στα μπιλιάρδα για να αγοράζω τα albums,τα singles,τα βιβλία και οτι άλλο έβρισκα σχετικό με τους Nirvana.Αργότερα στο πανεπιστή-μιο θυσίαζα κάποιες μπαρότσαρ-κες και βόλτες για καφέ όταν με έπιασε η bootleg-μανια.Κάποιος άλλος στη θέση μου ίσως να το είχε μετανιώσει κοιτώντας πίσω στο παρελθόν.Εγώ όχι και ο λόγος είναι ένας : η ζωή μου χω-ρίς τα τραγούδια των Nirvana θα ήταν πολύ φτωχότερη και πιο δύσκολή.Αυτό που με συνδέει τόσο έντονα μαζί τους δεν είναι τόσο η μουσική τους που έτσι κι αλλιώς άλλαξε για πάντα τον τρόπο που αντιλαμβανόμουν τη λέξη ρόκ μουσική,αλλά κυρίως οι στίχοι του τελευταίου(και πιο εμπνευσμένου)ροκ ποιητή Kurt Cobain.Σε πολύ δύσκολες περιόδους της ζωής μου βρήκα μέσα στα λόγια των τραγου-διών του κομμάτια του εαυτού μου και αυτό με βοήθησε με έναν καταλυτικό και λυτρωτικό τρόπο.Σε καμία περίπτωση οι στίχοι στα κομμάτια των Nirvana δεν έιναι αυτό που λέμε "αισιόδοξοι" ή "ανεβα-στικοί" αλλά ποιός είπε πως τέτοιου έιδους στίχοι δεν έιναι και οι πιο ψεύτικοι; Υπάρχει ο εύκολος δρόμος του "γράφω στίχους για να κάνω hit και να τα κονομήσω" και ο δύσκολος δρόμος.Αυτόν ακολού-θησε ο Cobain που μπορεί να έφυγε απο τη ζωή με τόσο τραγικό και άδικο τρόπο αλλά τα τραγούδια που άφησε σαν μοναδική του κληρο-νομιά άντεξαν και θα αντέξουν στο πέρασμα του χρόνου χωρίς να φθαρούν γιατί πολύ απλά έιναι αληθινά.Γράφτηκαν από κάποιον που οτι ζούσε το αποτύπωνε στα τραγούδια του χωρίς να προσπαθεί να το ωραιοποιήσει στον βωμό του κέρδους σε χρήματα και δόξα.Δεν νομίζω οτι υπάρχει λόγος να αναφερθώ στην ιστορία των Nirvana διεξοδικά καθώς αυτή έχει ειπωθέι πολλές φορές και με διαφορετι-κούς τρόπους,από ανθρώπους σχετικούς και μη με την μουσική τους. Ίσως σε επόμενα posts αναφερθώ σε κάποια άγνωστα γεγονότα της πορείας τους σαν μπάντα.Προς το παρόν αυτά τα ολίγα.

Jim Jarmusch on music

Kerosene

Στις μικρές πόλεις υπάρχουν πολύ λίγοι τρόποι για να διασκεδάσει κάποιος.Δυο απ τους πιο πιο γνωστούς είναι το εύκολο σεξ και οι εμπρησμοί. Όταν τα απλά πράγματα χάνουν την αξία τους,νέες ιδέες ανακαλύπτονται...

I was born in this town
Live here my whole life
Probably come to die in this town
Live here my whole life
Never anything to do in this town
Live here my whole life
Never anything to do in this town
Live here my whole life
Probably learn to die in this town
Live here my whole life
Nothing to do, sit around at home
Sit around at home, stare at the walls
Stare at each other and wait till we die
Stare at each other and wait till we die
Probably come to die in this town
Live here my whole life
There's Kerosene around, something to do
There's Kerosene around, she's something to do
There's Kerosene around, we'll find something to do
Kerosene around, she's something to do
Kerosene around, set me on fire
Set me on fire,Kerosene
Set me on fire
Kerosene around, something to do
There's Kerosene around, find something to do
Kerosene around, find something to do
Kerosene around, she's something to do
Kerosene around, set me on fire
Set me on fire, Kerosene
Set me on fire
Kerosene around, she's something to do
Kerosene around, now what do we do?
Jumped Kerosene, now what do we do?
Kerosene around, nothing to do
Jumped Kerosene, now what do we do?
Never anything to do in this town
Never anything but jump Kerosene
Never anything to do in this town
Never anythingJump Kerosene
Set me on fire, Kerosene
Set me on fire...

Big Black - "Kerosene" (από το album Atomizer)

No Ordinary Director

The Independent Wizzard

Ένα διάλειμμα από τα μουσικά posts για τον all-time αγαπημένο μου σκηνοθέτη Jim Jarmusch.Γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου του 1953 στην πόλη Akron κοντά στο Cleveland. Το 1970 εγκαταλείπει τη γενέτειρα του για να σπουδάσει δημοσιογραφία στο Northwestern University αλλά σύντομα η αγάπη του για την ποίηση(ήθελε απο μικρός να γίνει ποιητής) θα τον φέρει στο πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης το 1971.Εκεί μυήθηκε στην αμερικανική λογοτεχνία από διάσημους καθηγητές όπως ο David Shapiro και Kenneth Koch.Αφού αποφοίτησε έγινε δεκτός στο τμήμα κινηματογραφικών σπουδών του New York University προς έκπληξη του καθώς δεν έιχε καμία εμπειρία σχετική με το αντικείμενο μέχρι τότε.Εκέι έγινε βοηθός του καθηγητή Nicholas Ray που δεν έιναι άλλος από τον σκηνοθέτη της ταινίας "Επαναστάτης χωρίς αιτία" με τον James Dean και γνώρισε τον γερμανό σκηνοθέτη Wim Wenders.Στη διάρκεια των τεσσάρων χρόνων της φοίτησης του στο New York University μέχρι το 1979 ο Jarmusch αχολήθηκε και με την post-punk σκηνή της πόλης συμμετέχοντας και σε ένα συγκρότημα ονόματι Del-Byzanteens.Λέει ο ίδιος :"Εκείνη την εποχή όλοι στη Νέα Υόρκη έπαιζαν σε μια μπάντα.Δεν χρειάζονταν να ήσουν τεχνικά καταρτισμένος μουσικός για να το κάνεις."Λίγο πρίν τελειώσει τις σπουδές του ο Jarmusch παρακινημένος απο τον Nicholas Ray αποφάσισε να χρησιμοποιήσει κάποια χρήματα που προορίζονταν για τα δίδακτρα προκειμένου να αρχίσει το πρώτο του φίλμ.Έτσι ξεκίνησε τα γυρίσματα της πρώτης του ταινίας με τίτλο Permanent Vacation (Διακοπές διαρκέιας) δύο εβδομάδες μετά τον θάνατο του Ray.Όπως την περιγράφει ο ίδιος "H ταινία ασχολείται με δυόμισι μέρες της ζωής ενός νεαρού χωρίς φιλοδοξίες και ευθύνες.Δεν μένει κάπου μόνιμα,δεν δουλεύει,δεν πηγαίνει σχολείο"Στην ταινία συμμετέχουν μεταξύ άλλων ο μουσικός και φίλος του Jarmusch John Lurie και η σύζυγός του Sara Driver,δύο πρόσωπα που ξαναεμφανίστηκαν σε ταινίες του.Στην συνέχεια άρχισε να δουλεύει το σενάριο μιάς μικρού μήκους ταινίας με τον τίτλο Stranger Than Paradise(Πέρα απ' τον παράδεισο). Αρχικά στα γυρίσματα χρησιμοποιήθηκε φίλμ που έιχε περισσέψει απο μια ταινια του Wenders.Η 30λεπτη version του φίλμ προβλήθηκε στο διεθνές φεστιβάλ του Rotterdam ενω αργότερα η ταινία απο μικρού μήκους έγινε κανονικής διάρκειας,χωρισμένη σε τρία μέρη.Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο John Lurie,ο Richard Edson(πρώην ντράμμερ των Sonic Youth που έγινε ηθοποιός) και η ουγγαρέζα Eszter Balint.Το πρώτο κομμάτι του φίλμ αποτυπώνει την ιστορία ενός αυτοπροσδιοριζόμε-νου "hipster"(που υποδύεται ο Lurie)ο οποίος ζει στην Νέα Υόρκη και δέχεται την επίσκεψη της ξαδέλφης του απο την Ουγγαρία.Στο δεύτερο μέρος ο Lurie μαζί με έναν φίλο του(που παίζει ο Edson)αποφασίζουν να την επισκεφθούν στη νέα της κατοικία στο Cleveland και στο τρίτο μέρος οι τρείς τους αποφα-σίζουν να κάνουν ένα ταξίδι στη Φλόριντα.Η ταινία χαρακτηρίζεται απο την ασπρόμαυρη εικόνα και τις μεγάλες σε διάρκεια σκηνές ενώ στη διάρκειά της ακούγεται αρκετές φορές το τραγούδι "I put a spell on you" Screamin' Jay Hawkins.Η ταινία είναι η πρώτη μεγάλη κυκλοφορία του σκηνοθέτη και προβλήθηκε στο φεστιβάλ των Καννών το 1984 στην τελική της μορφή χάνωντας τον χρυσό φοίνικα από το "Παρίσι Τέξας" του φίλου του Wim Wenders.Αν και αρχικά δέχθηκε αρκετές αρνητικές κριτικές,η ταινία σήμερα θεωρείται ένα αριστούργημα του σύγχρονου ανεξάρτητου κινηματογράφου και αυτή που καθιέρωσε τον Jarmusch σαν σκηνοθέτη.Ο ίδιος λέει σχετικά με την δομή της ταινίας "Δεν θέλω να βρίσκω μια ιστορία να διηγηθώ και μετά να προσθέτω τις λεπτομέρειες της.Προτιμώ να συλλέγω πρώτα τις λεπτομέρειες και μέτά να προσπαθώ να συνθέσω μια ιστορία γύρω απο αυτές."Η επόμενη δημιουργία του δεν ήταν άλλη απο το Down By Law που βγήκε στις κινηματογρα-φικές αίθουσες το 1986. Πρωταγωνιστεί και πάλι ο Lurie πλαισιωμένος αυτή τη φορά απο τον Tom Waits και τον Roberto Benigni.Η ταινία περιγρά-φει την ιστορία τριών κρατουμένων που καταφέρ-νουν να αποδράσουν απο μία φυλακή της Λουιζιάνα και το πως χάνονται στους βάλτους της γύρω περιοχής πρίν τελικά διαφύγουν.Η επόμενη ταινία του Jarmusch αποδίδει την εικόνα της Αμερικής μέσα απο τα μάτια των ξένων επισκεπτων στην ταινία Μystery Train που κυκλοφόρησε το 1989.Το πολυεθνικό cast περιλαμβάνει τον αμερικάνο Steve Buscemi,την ιταλίδα Nicoletta Braschi,τον άγγλο Joe Strummer(The Clash) και την γιαπωνέζα Youki Kudoh.Η ταινία αφηγείται τρείς διαφορετικές ιστορίες που λαμβάνουν χώρα την ίδια νύχτα σε ένα παρακμιακό ξενοδοχέιο του Μέμφις.Τον ρεσεψιονίστ του ξενοδοχείου υποδύεται ο Scramin' Jay Hawkins.Στην επόμενη ταινία του A Night In Earth ο Jarmusch συνεργάζεται για πρώτη φορά με διάση-μους ηθοποιούς του Holywood όπως οι Wynona Ryder, Gena Rowlands, and Rosie Perez ενώ πάλι συμμετέχει και ο Benigni.Tο φίλμ στηρίζεται στην δομή του Mystery Train αλλά με μια πιο εκτεκταμένη μορφή,καθώς αποτυπώνει 5 ιστορίες(άλλες κωμικές και άλλες δραματικές)που συμβαίνουν την ίδια νύχτα σε πέντε διαφορετικές πόλεις του κόσμου με κοινό σημείο οτι όλες διαδραματίζονται κατά την διάρκεια μιας διαδρομής με ταξί.Σίγουρα ο Quentin Tarantino επηρεάστηκε απο το A Night On Earth για να δημιουργήσει το δικό του trademark Pulp Fiction.Το επόμενο project του Jarmusch κατέληξε στην ταινία Dead Man το 1995.Αν οι υπόλοιπες ταινίες του δεν μπορούν να κατηγοριοποιηθούν,το Dead Man μπορεί σίγουρα να χαρακτηριστέι ως γουέστερν που πάντως διατηρεί τα road movie στοιχεία που έγιναν συνώνυμα με τις υπόλοιπες ταινίες του Jarmusch.Με τον Johhny Depp σε πρωταγωνιστικό ρόλο και τον Neil Young να γράφει την μουσική,το Dead Man μας γυρίζει πίσω στον 19ο αιώνα περιγράφοντας την ιστορία του William Blake,ενός λογιστή που ταξιδεύει στην παρακμάζουσα βιομηχανική πόλη του Machine με την υπόσχεση να εργαστέι σε μια τοπική εταιρεία. Όταν το αφεντικό της του κλείσει την πόρτα μπλέκει με μία πόρνη και μετά απο τον αναπάντεχο θάνατό της αναγκάζεται να διαφύγει κυνηγη-μένος απο τον ζηλιάρη φίλο της. Καταλήγει με μια σφαίρα κοντά στην καρδιά του να περιπλανιέται όταν γνωρίζει έναν γηγενή ινδιάνο με το όνομα Nobody.Μαζί θα κάνουν ένα ταξίδι πραγματικό αλλά και μεταφυσικό μέχρι την δυτική ακτή και το τέλος που αυτή συμβόλίζει. To Dead Man αντιμέτωπίστηκε θερμά στο φεστιβάλ των Καννών το 1995 και έτυχε πολύ καλής υποδοχής στην Ευρώπη ενώ στην Αμερική οι αντιδράσεις ήταν ανάμικτες.Σε μια προσπάθεια να προωθήσει την ταινία σε ένα μεγαλύτερο κοινό ο Jarmusch υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρέια Miramax για να κάνει την διανομή του φίλμ αλλά σύντομα απογοητεύτηκε καθώς ο ισχυρός άνδρας της Miramax Harvey Weinstein ζήτησε να αλλάξει κάποιο απο το περιεχόμενο της ταινίας προκειμένου αυτή να γίνει πιο εμπορική πράγμα που αρνήθηκε κατηγορηματικά ο Jarmusch ακυρώνοντας έτσι την συμφωνία. Χρειάστηκε να περάσουν τέσσερα χρόνια για την επόμενη ταινία του,το Ghost Dog:The Way of the Samurai (Ο Τρόπος των Σαμουράι)που κυκλοφόρησε το 1999 και πρωταγωνιστούσε ο (πρόσφατα βραβευμένος με όσκαρ) Forest Whitaker τον οποίον ο Jarmusch εκτιμούσε βαθύτατα.Έγραψε τον ρόλο ειδικά γι αυτόν και όταν τον προσέγγισε για να αποσπάσει την συμμετοχή του στην ταινία ανακάλυψε πως ο Whitaker ασχολούνταν με την φιλοσοφία των χωρών της άπω ανατολής,γεγονός που έκανε τον Jarmusch να επικεντρώσει την ταινία γύρω από την κοσμοθεωρία και την φιλοσοφία των σαμουράι.Την εποχή που δούλευε στο σενάριο της ταινίας άκουγε αρκετά intrumental κομμάτια του Rza, συνυδριτή του rap group Wu-Tang Clan.Σύντομα του ζήτησε να γράψει μουσική για την ταινία και ο Rza αφού έιδε το Dead Man συμφώνησε.To Ghost Dog έιναι η ιστορία ενός πληρωμένου δολοφόνου της μαφίας ο οποίος ακολουθέι πιστά τον κώδικα των σαμουράι.Σε έναν από τους φόνους που αναλαμβάνει αφήνει μια κοπέλα ζωντανή σαν μάρτυρα γεγονός που εξοργίζει την μαφία που αποφασίζει να τον σκοτώσει,πράγμα πολύ δύσκολο καθώς προκειται για έναν ικανότατο και εφυή εκτελεστή.Σε αυτή την ταινία ο Whitaker δινει ρέστα με την ερμηνεία του που δείχνει και πόσο μεγάλος ηθοποιός είναι.Η τελευταία χρονικά ταινία του Jarmusch έιναι το Broken Flowers(Tσακισμένα Λουλούδια)που βγήκε στις αίθουσες πρίν απο 2 χρόνια.Συμμετέχουν αρκετά γνωστά ονόματα όπως ο Bill Murray(στον πρωταγωνιστικό ρόλο),Jeffrey Wright,Jessica Lange,Sharon Stone, Julie Delpy και Mark Webber. Ένας μεσήλικας businessman που υπήρξε γυναικάς στα νιάτα του λαμβάνει ένα ανώνυμο γράμμα από μια πρώην φιλενάδα του στο οποίο τον πληροφορέι για την ύπαρξη του γιού του,που έιναι πλέον 19 χρονών,την οποία μέχρι τότε αγνοούσε.Την ίδια στιγμή η νυν φίλη του τον εγκαταλείπει.Παρακινημένος από έναν γείτονά του αρχίζει ένα περιπε-τειώδες ταξίδι για να επισκεφθεί μερικές πρώην του με την ελπίδα να βρεί αυτή που του έιχε στείλει το γράμμα χωρίς όμως αποτέλεσμα.Το τέλος του φίλμ δεν θα μπορούσε να είναι παρά αινιγματικό,αφήνοντας τον θεατή με την απορία να μένει στο μυαλό του,κάτι που συμβαίνει και σε άλλες ταινίες του Jarmusch.Εκτός από τις παραπάνω ταινίες υπάρχει και ένα ακόμη project που βγήκε σε τρείς μικρού μήκους versions με όνομα Coffee And Cigarettes.Και στις τρείς παρουσιάζονται κάποιοι να συζητούν με την συντροφιά καφέ και τσιγάρων.Στις συζητήσεις αυτές πήραν μέρος πολλοί ηθοποιοί και μουσικοί.Το πρώτο μέρος προβλήθηκε στο Saturday Night Live το 1986 με τίτλο Coffee and Cigarettes I στο οποίο έπαιξαν ο Roberto Benigni και ο κωμικός Steven Wright.Το 1989 ακολούθησε το Coffee and Cigarettes ΙΙ:Memphis Version στο οποίο έπαιξαν οι δίδυμοι Cinque Lee και Joie Lee και ο Steve Buscemi στον ρόλο του σερβιτόρου με την κουβέντα να επικεντρώνεται στον Elvis Presley.Στο Coffee and Cigarettes ΙΙΙ:Somewhere in California(1993)η κουβέντα γίνεται μεταξύ των Iggy Pop και Tom Waits.To 2003 κυκλοφόρησε το ολοκληρωμένο Coffee And Cigarettes που περιέλαβε όλα τα 3 προηγούμενα αλλά και καινούριες σκηνές στις οποίες μεταξύ άλλων πήραν μέρος οι Joseph Rigano,Vinny Vella,Vinny Vella Jr.,Renée French,E.J. Rodriguez,Alex Descas,Isaach De Bankolé,Cate Blanchett,Mike Hogan,Jack White,Meg White,Alfred Molina,Steve Coogan,Katy Hansz,GZA,RZA,Bill Murray,William Rice,Taylor Mead.

Ταινίες :
Broken Flowers(2005) * * * *
Coffee and Cigarettes (2003) * * *

Coffee and Cigarettes: Somewhere in California (1993) * * *
Coffee and Cigarettes: Memphis Version (1989) * * *
Coffee and Cigarettes (1986) * * *

Ghost Dog: The Way of the Samurai (1999) * * * * *
Year of the Horse - Μουσικό DVD για τον Neil Young και τους Crazy Horse (1997) * * *

Dead Man (1995) * * * * *

Night on Earth (1991) * * * *
Mystery Train (1989) * * *
Down by Law (1986) * * * * *
Stranger Than Paradise (1984) * * * *
Permanent Vacation (1980) * *

-----------------------------------------------

* * = για fans

* * * = πολύ καλό !

* * * * = γαμάτο !!

* * * * * = κόβεις φλέβες !!!

Hate List

Τέσσερα ονόματα για πολλές ντομάτες,νεράντζια και γιαούρτια.Eternal hate for:

Whitesnake

"Είμαστε και πολύ μπήχτες"

Φίδι κολοβό!!!Το μόνο συγκρότημα που μπορεί να πρηφανεύεται ότι έιναι πιο κιτς και από τις βιντεοταινίες του Ταμτάκου!!!Δερμάτινα κολλητά παντελόνια συνδυασμένα κατά προτίμηση με αμάνικα (εννοείται κολλητά) μπλουζάκια και μακριά μαλλιά με αρκετά κιλά λακ συνθέτουν το πιο αντιαισθητικό look που εμφανίστηκε ποτέ.Όσο για την μουσική ένα θα πω : αν μεταφράσεις τους στίχους του Coverdale συνειδητοποιείς ότι έχουν γραφτεί και χειρότερα πράγματα από αυτά που τραγουδάνε οι σκυλαδο-pop έλληνες και ελληνίδες σταρ(χιδια μου τους έχω γραμμένους).Οσο για τον «είμαι ο μεγαλύτερος εραστής μαζί με τον Καζανόβα»-Coverdale η ερώτηση είναι μία:πότε επιτέλους θα μας απαλλάξει από την ενοχλητική του παρουσία;;;

Eminem

"Το ξέρω οτι έιμαι θεός"

Είναι πολλά τα λεφτά!!!Όσοι δεν αποβλακώθηκαν απο το hype του δήθεν μεγαλύτερου επαναστάτη-αναρχικόυ-αντικομφορμιστή ραπερ στην ιστορία κατάλαβαν πως ο τύπος δεν είναι τίποτα περισσότερο από τον μεγαλύτερο Καραγκιόζη(με Κ κεφαλαίο όπως θα είδατε) και τον πιο φιλάργυρο motherfuckin’ celebrity της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας. Ο «είμαι και ‘γω ένας από σάς τους φτωχούς μαύρους που ζείτε στα γκέτο»-superstar που θέλει μια διμοιρία των ειδικών δυνάμεων να τον προστατεύει ακόμη και όταν πάει στο περίπτερο για τσιγάρα, είναι το πιο σιχαμερό και τρισάθλιο προϊόν του hip hop μέχρι τώρα.Ελπίζοντας να χρεοκοπήσει και ο ίδιος και η κωλο-εταιρεία του παραφράζω ένα τραγούδι του και του το αφιερώνω με αγάπη:
"Fuck Yourself" Mr. Marshall Mathers !!!

U2

Τα φιλαράκια

Δεν είναι και λίγο πράγμα να σε διαλέγει ολόκληρος Bill Clinton να παίξεις στο πάρτι γενεθλίων του ε;Σιγά,και τι έγινε που έριξε μερικές βόμβες με ουράνιο στη Σερβία;Κατά βάθος είναι πολύ καλός άνθρωπος όπως και ο φίλος του ο Bono που είναι άλλωστε ευρέως γνωστός για τις φιλανθρωπικές και αντιπολεμικές του εκδηλώσεις παρά για την μουσική του που είναι για τα μπάζα.Χρειάζεται να έχεις πολύ μεγάλα αρχίδια για να κάθεσαι πάνω στα εκκατομυ-ριάκια σου και να το παίζεις σωτήρας των φτωχών.Ευτυχώς που υπάρχουν τέτοιοι καλλιτέχνες με ευαισθησίες αλλά και με πολιτικά κονέ σε όλο τον κόσμο,που μπορούν να μπαίνουν με τσαμπουκά στο Λευκό Οίκο και να τα χώνουν στο φιλαράκι τους τον πλανητάρχη Bush για τις μαλακίες που κάνει στον υπόλοιπο κόσμο,γιατί αν δεν υπήρχαν τι θα είχαμε απογίνει σαν ανθρωπότητα?Αν οι U2 είναι το μεγαλύτερο ροκ συγκρότημα στον κόσμο τότε ας αναφωνήσουμε όλοι με λύπη:
Rock Is Dead !!!!

Courtney Love

Μιλάμε για μεγάλη σαβούρα

Ήταν κάποτε ήταν ένα μικρό κοριτσάκι που έβγαζε το ψωμί της κάνοντας στριπτίζ και άλλα πιο πονηρά πράγματα.Όταν μεγάλωσε άρχισε να παίρνει κάτι κακά πράγματα που λέγονται ναρκω-τικά.Μετά από λίγο γνώρισε κάποιον Κurt που είχε ένα συγκρότημα που το έλεγαν Nirvana και έγινε διάσημος και έβγαλε πολλά λεφτά με το συγκρότημα του.Μετά τον παντρεύτηκε αλλά ύστερα από λίγο αυτός πήγε και αυτοκτόνησε.Τα κακά πράγματα που λέγονταν ναρκωτικά τα έπαιρνε συνέχεια και σε μεγάλες δόσεις και γι αυτό μετά από μερικά χρόνια μετατράπηκε από άνθρωπο σε ζόμπι σαν τον Jason και τον Pinhead.Ξαφνικά όμως κατάλαβε ότι είχε ξοδέψει όλα της τα λεφτά στα ναρκωτικά και απελπίστηκε αλλά τότε σκέφτηκε το νεκρό άνδρα της.Άρχισε να πουλάει στην αρχή τα τραγούδια του μετά το ημερολόγιο του και μετά τα προσωπικά του πράγματα και τα ρούχα του.Μετά δεν είχε τι άλλο να πουλήσει και σκέφτηκε να πουλήσει τα κόκαλά του αλλά θυμήθηκε ότι τα είχε κάψει.Μετά πήγε στα τσακίδια και ζήσαμε εμείς καλά και αυτή χειρότερα.
Fuck Off And Die Bitch !!!

Η ιστορία των Neu!

Οι γερμανοί Neu!(η λέξη neu στα γερμανικά σημαίνει νέο) δημιουργή-θηκαν το 1971 από δύο πρώην μέλη των επίσης γερμανών Kraftwerk, τον ντράμμερ Klaus Dinger και τον κθαρίστα Michael Rother.O Dinger είχε προσχωρήσει στους Kraftwerk κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του πρώτου τους, ομώνυμου άλμπουμ. Μετά την ολοκλήρωση του, στα μέλη προστέθηκε και ο Rother.Ο ιδρυτής των Kraftwerk, Ralf Hutter, αποχώρησε από το συγκρότημα για έξι μήνες, και στο συγκρότημα έμειναν οι Rother, Dinger και Florian Schneider. Έδωσαν μερικές συναυλίες και έκαναν μια ζωντα-νή εμφάνιση στη γερμανική τηλεόραση (πρόσφατα κυκλοφόρησε σε DVD), στην εκπομπή Beat Club. Προσπάθησαν να ηχογραφήσουν ένα άλμπουμ στο στούντιο του παραγωγού Conny Plank, αλλά απέτυχαν (ο Rother αργότερα το απέδωσε σε διαφορές στη φιλοσοφία των μελών). Έτσι, ο Dinger και ο Rother αποχώρη-σαν, για να φτιάξουν τους Neu! μαζί με τον Plank το 1971.Αν οι Kraftwerk ήταν οι πρω-τοπόροι του ηλεκτρονικού ήχου,οι Neu! εισήγαγαν έναν καινούριο μουσικό στύλ με τον όρο motorik(o οποίος συνδυάζει τις γερμανικές λέξεις 'motor'-μηχανή και 'musik'- μουσική).Τουλάχιστον το ένα τρίτο της ηχογραφημένης δουλειάς τους χρησιμοποιεί αυτό το μουσικό στυλ το επηρέασε αρκετά συγκροτήματα όπως οι Sex Pistοls, Sonic Youth, Joy Division, David Bowie, Stereolab, Gary Numan, Ultravox, Simple Minds κ.α. Σε αυτό, το συγκρότημα αποσυναρμολογεί τη κλασσική δομή ενός ροκ τραγουδιού, συγκεκριμένα τις στροφές των στίχων, τα ρεφρέν, την εισαγωγή, και όποιες αλλαγές στο ρυθμό, και το αποδομεί σε μια πρωτόλεια μορφή, με ένα και μόνο μινιμα-λιστικό ρυθμό 4/4, τον οποίο ο ντράμερ Dinger κρατάει καθ' όλη τη διάρκεια του τραγουδιού.Αυτή η διαδικάσία, όταν περιγράφεται, δη-μιουργεί την εντύπωση ότι το αποτέλεσμα είναι βαρετό και μονό-τονο, αλλά η ικανότητα του Dinger στα κρουστά ήταν τέτοια που το ηχητικό αποτέλεσμα δημιουργεί στον ακροατή την αίσθηση μιας συνεχούς και συγκεκριμένης εμπρόσθιας κίνησης (πολλές φορές παρομοιάζεται με τον ήχο οδήγησης σε αυτοκινητόδρομο).Ταυτό-χρονα, ο Rother συμπλήρωνε το σταθερό ρυθμό του Dinger με κιθαριστικές αρμονίες φτιαγμένες κατά τέτοιο τρόπο ώστε μια νότα να γεμίζει πολλά επίπεδα αρμονίας. Ενδιαφερόταν κυρίως για αλλαγές στη μελωδία όχι μέσω αλλαγών στις νότες, όπως γινόταν σε συνηθισμένα ροκ τραγούδια, αλλά μέσω αλλαγών στην υφή του ήχου μιας νότας. Ο παραγωγός και μηχανικός ήχου Conny Plank(έχει συνεργαστεί και με τους Scorpions) ήταν ευρέως γνωστός για την ικανότητα του να δημιουργεί κατάλληλες συνθήκες, στα στούντιο ηχογράφησης, ώστε οι μουσικοί να μπορούν να πειραματιστούν. Επίσης είχε αρκετές γνώσεις στην επεξεργασία του ήχου στο χώρο και την αλλαγή της υφής του.Το διάστημα 1972 με 1975 ήταν αυτό που οι Neu! μεγαλούργησαν συνθετικά ηχογραφώντας τρία άλμπουμ που αποτυπώνουν όλα τα παραπάνω στοιχεία με τον καλύτερο τρόπο.Η αρχή έγινε το 1972 με το ομώνυμο album (εξώφυλλο στην αριστερή φώτο).Ο δίσκος ξεκινά με το Hallogallo ,ένα δεκά-λεπτο κλασσικό κομμάτι των Neu! με χαρακτη-ριστικά τον επαναληπτικό σταθερό ρυθμό του Dinger και τα λίγα, μονότονα αλλά μελωδικά και αρμονικά ακόρντα της κιθάρας του Rother.Παρ όλη την μεγάλη διάρκειά του πήρε αρκετό air play στην ραδιοφωνική εκπομπή του John Peel που για άλλη μια φορά κατάργησε τα κλισέ των τρίλεπτων κομματιών που κυριαρχούσαν στο ραδιόφωνο τότε.Το Hallogallo χρησιμοποιήθηκε για ένα διάστημα σε τηλεοπτικό διαφημιστικό μήνυμα (Metz-Blitzgeräte).Το Negativland ανήκει και αυτό στα κορυφαία κομμάτια των Neu! με τον σκληρό, μηχανικό και industrial ήχο του.Το δεύτερο τους άλμπουμ, "Neu! 2", κυκλοφόρησε το 1973 καιπεριέχει μια από τις πρώτες περιπτώσεις remix στην ιστορία της μουσικής. Μέσα στον ενθουσιασμό τους, τα μέλη του γκρουπ χρησιμοποίησαν μεγάλο μέρος της προκαταβολής που πήραν από τη δισκογραφική τους εταιρεία, για να αγοράσουν μερικά μουσικά όργανα, με αποτέλεσμα να τους μείνουν πολύ λίγα για την ηχογράφηση του ίδιου του δίσκου. Η εταιρεία αρνήθηκε να τους δώσει περισσότερα χρήματα, γιατί ο πρώτος δίσκος δεν είχε πουλήσει πολλά αντίτυπα, και πίστευαν ότι ο δεύτερος θα ήταν μεγάλη αποτυχία, οικονομικά. Έτσι, ηχογρά-φησαν μόνο το πρώτο μέρος του άλμπουμ, και για το δεύτερο χρησιμοποίησαν ηχητικά επεξεργασμένες εκδόσεις του Neuschnee/ Super, single που είχαν ήδη κυκλοφορήσει. Οι Dinger και Rother είχαν πολύ διαφορε-τικούς στόχους σα μουσικοί και αυτό επηρέασε πάρα πολύ το τρίτο τους άλμπουμ, "Neu! '75"(εξώφυλλο στη δεξιά φώτο). Η πρώτη πλευρά του δίσκου άνηκε στο Rother, περιείχε ambient ήχους που θύμιζαν τον πρώτο δίσκο, αλλά με περισσότερα keyboards. Η δεύτερη πλευρά (και ιδιαίτερα το τραγούδι "Hero") χρεώνεται στον Dinger και θεωρείται από τις μεγαλύτερες επιρροές στην punk σκηνή της Βρετανίας. Ο Dinger, στα φωνητικά, ούρλιαζε με ειρωνία στίχους πάνω από ένα ηχητικά επεξεργασμένο motorik ρυθμό, με επιθετικές κιθάρες.Επειδή τα δύο βασικά μέλη αδυνατούσαν να παίζουν μόνοι τους όλα τα όργανα στο δίσκο και περισσότερο, σε ζωντανές εμφανίσεις, επιστράτευσαν τη βοήθεια δύο ακόμα μουσικών, το Hans Lampe και τον αδερφό του Dinger, Thomas. Σήμερα, το Neu! 75 θεωρείται από τους πιο επιδραστικούς δίσκους της μουσικής σκηνής των 70's. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί επίτευγμα, αλλά ουσιαστικά προκάλεσε τη διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα στους Rother και Dinger με αποτέλεσμα τη διάλυση του συγκροτήματος αμέσως μετά την κυκλοφορία του δίσκου.Από τον Οκτώβρη του 1985 έως τον Απρίλιο του 1986, οι Dinger και Rother προσπάθησαν χωρίς επιτυχία να αναγεννήσουν τους Neu! Προσπάθησαν να κάνουν τη μουσική τους πιο εμπορική και πρόσθεσαν περισσότερους ήχους συνθεσάιζερ. Το αποτέλεσμα ήταν κάτι ανάμεσα στον παλιό τους ήχο και αυτόν που είχαν τα δημοφιλή new wave συγκροτήματα της εποχής. Η επανένωση δεν κράτησε αρκετά, καθώς οι προσωπικές και μουσικές διαφορές που είχαν μεταξύ τους ήταν πολύ μεγάλες. Για παράδειγμα, στο "Crazy", ο Rother προσπαθησε να κάνει pop μουσική, ενώ στο "'86 Commercial Trash", o Dinger έκανε ένα κολάζ από διαλόγους και ηχητικά εφέ που προέρχονταν από διαφημίσεις της εποχής. Από αυτές τις ηχογραφήσεις προέκυψε το "Neu! 4".Οι Dinger and Rother δεν συνεργάστηκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 90. Αυτό ίσως να οφείλεται στο γεγονός ότι ο Dinger κυκλοφόρησε μερικές κακής ποιότητας ηχογραφήσεις των Neu! μέσω της γιαπωνέζικης δισκογραφικής εταιρείας Captain Trip, χωρίς τη συγκατάθεση του Rother.Ο Rother, ο Dinger και η χήρα του Plank(ο οποίος πέθανε το 1987)Christa Fast, έχουν από κοινού τα δικαιώματα των Neu! Οι διαμάχες μεταξύ των Rother και Dinger καθυστέρησαν αρκετά την επανέκδοση των άλμπουμ σε CD. Μέχρι την επανέκδοση τους, το 2001, η εταιρεία Germanofon κυκλοφόρησε παράνομα CD με κακής ποιότητας μεταφορές από τα αρχικά LP.Το 2001, οι Rother και Dinger παραμέρισαν επιτέλους τις διαφορές τους και μπήκαν σε ένα στούντιο ηχογραφήσεων για να μεταφέρουν τα τρία πρώτα, κλασ-σικά πλέον, άλμπουμ των Neu! σε CD. Χρησιμοποίησαν τις αρχικές κασέτες ηχογράφησης και φημολογείται ότι έκαναν τρεις φορές master το κάθε άλμπουμ μέχρι να καταλήξουν στον ήχο που ήθελαν. Η εταιρεία Astralwerks ανέλαβε τη διανομή, και προκειμένου να τα προωθήσει στους μουσικόφιλους, τοποθέτησε αυτοκόλλητα πάνω στα CD, με διθυράμβους από διάφορους παράγοντες της μουσικής βιομηχανίας, συμπεριλαμβανομένου και του Thom Yorke.

Άλμπουμ (από την Astralwerks) κατά χρονική σειρά :
1972 – Neu!
1973 – Neu! 2
1975 – Neu! '75

Single :

1972 – Super / Neuschnee (Brain Records)